Dzień 36. Spacer 😍❤️ Torba.

 Dziś będę spała jak dziecko! :)

I rozpiera mnie duma z samej siebie :D

Ale zanim to najpierw kolejna torba skończona:

I na razie koniec dziergania ze sznurków farbowanych tak mocno bo dostałam normalnie uczulenia na ręce!! Już raz tak miałam.

Zostały mi dwie włóczki sznurkowe, którymi robi się totalnie mozolnie więc zapewne będę robiła miesiąc do filmów na zmianę z chodzeniem.

~~~~

Dobra, a teraz z czego jestem dumna :)

Dziś planowałam od rana jakieś porządunio uskutecznić. Cokolwiek.

Nawet pytałam Alexa czy mogłabym już łyknąć tabse na adhd bo taaaak mnie to sprzątanie nuuuudzi śmiertelnie, że po godzinie zajmuję się czymś bardziej przyjemnym. A melina jak była tak jest.

Napisał, że jedyne ryzyko u mnie to nadmiar działania po tabsach, znając mnie na bank przesadzę, a ponieważ jeszcze plamię to lepiej abym sobie odpuściła. Akurat ta nuda w sprzątaniu i przerwy działają na moją korzyść w okresie rekonwalescencji.

No to kłerwa odpuściłam, choć oczywiście już mnie stresuje, że zostało mi tylko 1,5 tyg. L4.

Zrobiłam kawusię i postanowiłam, że włączę sobie muzę i zrobię tyle na ile będę miała ochotę, dopóki nuda nie zacznie mnie aż boleć.

~~~~

W międzyczasie zadzwonił brat, pierwszy raz po powrocie z urlopu i opowiadał jak było. Pod koniec pyta, czy mam siły na dłuższy spacer i czy chcę z nim jechać nad jezioro.

I pierwsza myśl oczywiście: nie, bo na dziś zaplanowałam ogarnianie, zaraz koniec L4 a ja w chacie melina, bla bla bla... Ale na szczęście zanim odpowiedziałam przypomniało mi się, że przecież postanowiłam sobie, że nie odmówię ani jednego zaproszenia mojego brata na lokalny wyjazd! Ma to być nadrzędną zasadą!! Wyjazdy mają mieć priorytet przed pracą czy sprzątaniem! 

I oczywiście z radością powiedziałam: jasne!

Poniżej można zobaczyć jak było wysoko, choć to i tak część drogi bo była kręta i ciężko ująć w całości: 

Co było dla mnie szokujące, to fakt, że schodzenie było dla mnie najbardziej odczuwalne! Okolice wszystkich cięć czułam wyraźnie i jak głębokie mięśnie pracują powodując dyskomfort. Szok!

Brat też dosyć duże tempo narzucił, tak więc serio byłam zdumiona jak sobie dawałam radę!

Zrobiliśmy 8 km, trasa serio dość wymagająca: mnóstwo śliskich liści bo las w większości liściasty, w niektórych miejscach sięgały do łydek, a pod nimi zdarzały się śliskie wystające korzenie drzew. Do tego mocno pod górę (dolne trasy wokół jeziora były zbyt mocno podmokłe). Ale byłam przeszczęśliwa! I choć co prawda był mocny wiatr to słońce pięknie świeciło ❤️

Jutro na bank będę ledwo żywa, w sensie będę mieć zakwasy każdego mięśnia na nodze :D bo jednak taki teren to zupełnie co innego niż bieżnia ;) ale warto było a fakt, że jak postanowiłam tak zrobiłam napawa mnie dumą! ;)

Od teraz w stosunku do wypadów jestem YES MAN'em, czy raczej WOMAN 😁