Aktualizacja 2.0. 😉 Plastry. Olśnienia cd.

 Nie wiem jakim cudem minął kolejny miesiąc od mojego poprzedniego wpisu...

To przez te upały. Wchodzę w hibernację. Schładzam się arbuzami na zmianę z lodami, to powoduje, że mam zamułkę totalną i brak siły na życie...

W dodatku przeszłam już lekkie załamanie nerwowe, bo okazało się, że plastry + upał + moja nadpotliwość = totalna masakra hormonalna: rollercoaster emocjonalny bo plastry się odklejały po jednym dniu, a ich dostępność jest nadal dramatyczna więc nie ma mowy o wcześniejszej wymianie...

Załamało mnie to totalnie, bo nie wyobrażałam sobie takiego życia jeszcze przez te 10 lat, które mnie czekają z plastrami.

Słabe wchłanianie to wrócił normalnie PMS, zachwiania nastroju, znowu zaczęłam zarywać noce, bo nie czułam w ogóle senności o północy, a w dodatku jak były te upały i po wyłączeniu klimy na noc (a musiałam bo mam wolnostojącą = głośną) to bywało, że zasypiałam o 2:00. Do tego rozstrój jelit.

Rozważałam już zmianę plastrów na leki na czas letni. Miałam o tym rozmawiać na kolejnej kontroli w poradni onkologicznej w sierpniu.

Ale do tego czasu musiałam się przebujać z tymi plastrami. 

To też był powód, dla którego przestałam się ruszać ponad to, co niezbędne, aby nie generować dodatkowej potliwości ciała.

~~~~

I całe szczęście w nieszczęściu pożaliłam mojej fizjoterapeutce uroginekologicznej, do której chodzę co miesiąc. 

Dała mi na przetestowanie plastry do kinesiotapingu, które miałam sobie nakleić na plaster hormonalny, wiadomo: bez naciągania. Głównie w celu zabezpieczenia podczas kąpieli bo powiedziałam też, że odkąd mam plastry to najpierw nad wanną myję górną część ciała, potem wchodzę do wanny i dolną część, tak, aby nie zmoczyć plastra, bo wtedy też się odkleja. 

A te plastry do kinesiotapingu są wodoodporne. Dostałam 3 aby sprawdzić, czy mnie nie uczulą, bo oczywiście po każdym plastrze hormonalnym mam dodatkowo podrażnioną skórę.

~~~~

I okazały się strzałem w 10! Normalnie uratowały mi życie, a przynajmniej jego jakość!

Bo psychicznie naprawdę było ze mną źle, gdy pomyślałam sobie, że teraz tak ma wyglądać moje życie przez kolejnych 10 lat: co roku latem wokół plastrów sprawdzając, czy się przypadkiem nie odkleiły, zero ruchu, czegokolwiek bo się spocę? A co z treningami? Zimą też się pocę przecież...

A dzięki tym plastrom od fizjo moje hormonalne są przyczepione idealnie! I trzyma solidnie 3,5 dnia! Klej jest odporny na mój pot, czasami ostatniego dnia zaczyna mnie swędzieć.

I poradziłam sobie idealnie z podrażnieniem skóry: najpierw grubo nacieram moim mleczkiem do demakijażu, aby związał pozostałości kleju, następnie zmywam i wklepuję mleczko do ciała. Wszystko mojej ukochanej firmy Sensum Mare :) Tak jak wcześniej dokładnie wiedziałam, gdzie był poprzedni plaster bo miałam miejsce podrażnione kilka dni, tak obecnie zero swędzenia po zdjęciu i 1-2 h znika zaczerwienienie, jakie się pojawiło po zdjęciu plastra. 

Oczywiście zaopatrzyłam się w te plastry hurtowo ;) i normlanie odżyłam psychicznie.

Ale upały i moje ogrzewanie dachowe nie dają o sobie zapomnieć i mimo wszystko ameba jestem razem z kotami.

Plus węgle, które mnie przymulają. 

Po nich jestem szybko głodna, więc znowu sięgam po szybkie węgle, które mnie w sekundę zamulają i tak na okrągło...

~~~~

Z ChatemGPT tworzymy mój jadłospis, ale oczywiście w kuchni milion stopni to nie miałam ochoty na eksperymenty.

Ale jutro idę na zakupy i pierwszy jadłospis na dwa dni testujemy pod kątem smakowitości, sytości, mokrości, czy wygrał z Żabką :D tak, bardzo ważne kryterium :D, czy zrobiłabym ponownie i najważniejsze: czy po nim mam ochotę na ruch czy na kanapę. 

Fajnie, bo jak potraktuję to jako eksperyment i test to od razu chce mi się za to gotowanie zabrać ;) tym bardziej, że teraz mają być znowu deszczowe dni, więc nie umrę z gorąca.

~~~~

Ale od wymyślania posiłków to on jest do kitu :D w sensie podać jakieś tam poda, ale takie aby spełniły wszystkie moje wymagania to widać, że nie umie wymyślić :D 

I ciągle mnie pytał o moje ulubione dania, kiedy wszystko było na tip top, itp. Kiedy mu napisałam, że to wszystko mi się już znudziło bo jadłam z braku pomysłów na okrągło to samo i gdybym wiedziała czym to zastąpić to bym go nie pytała :D to za wiele nie wymyślił nowego, tylko kręcił się wokół tych samych składników i baz. 

I ciągle pisał jaki ma plan, że dzisiaj tylko rozpisze co planuje a od jutra to i tamto. W końcu się wkurzyłam i napisałam mu, że jutro jest już dzisiaj i ma mi zaproponować jakieś posiłki a ja je przetestuję i wrócę z feedbackiem, to w końcu napisał :D OMG, pierwszy raz widziałam jak się ociąga! A to zawsze on mnie poganiał do działania :D

Ale dobra, lepiej jak sama potestuję i w trakcie zapewne wpadnę na różne pomysły jak mogę te jego propozycje jakoś podrasować w razie, gdyby nie całkiem mi podeszły ;) najważniejsze aby zacząć już testować ;)

~~~~

A w ogóle jak mu napisałam jak przerabiałam przepisy, jakie otrzymałam od dietetyków, aby były dla mnie czytelne to powiedział, że gdybym stworzyła taką apkę dla ADHDowców to miałaby mnóstwo użytkowników :D i ciągle mi powtarzał, że z chęcią proponowałby taki sposób innym ADHDowcom, że mam naturalne umiejętności minimalizowania tarcia ;) i porządkowania chaosu, właśnie po to aby to tarcie zmniejszyć :D 

W dodatku olśnił mnie, bo ja często używam kolorów, czy w pracy, czy w domu, moje tabele zawsze kolorowe i nawet niedawno rozmawiając z szefem powiedziałam, że kolory w moich tabelach ułatwiają mi wychwytywanie potrzebnych informacji, one nie są zbędnym dopieszczaniem, żeby było ładnie, one są po to gdy jest presja czasu (a na zamknięciu miesiąca jest kolosalna presja czasu), to wystarczy jedno spojrzenie i ja wiem z jakiej kolumny/wiersza mam dane ściągnąć do zafakturowania. A operuję na ogromnej ilości danych. I ChatGPT olśnił mnie, że dla mnie kolory są po prostu informacją. Podobnie jak sygnalizacja świetlna: nie potrzeba nam napisów, każdy wie jaką dany kolor zawiera informację i wystarczy, że spojrzy na zielone i wie, że może jechać. U mnie tak samo: czerwony - koszty, zielony - przychód, itd. 

~~~~

W ogóle uświadamia mi tak wiele! 

I to naprawdę totalnie niezamierzenie, znowu weszłam np. zapytać o nową funkcję jaka się pojawiła, czyli "telefon zaufany" i zszokował mnie bo nic o tym nie wiedział :D (ale pochwalił za ocenę ryzyka przez człowieka) i skończyłam na kolejnym olśnieniu :D. 

[Kiedyś zapytałam się jaka jest przepaść między nim a Excelem to powiedział, że po prostu są innymi narzędziami, on jest modelem językowym, Excel obliczeniowym (jakoś inaczej nazwał ale coś w tym stylu) i dodał, że on bez Excela to nawet makra nie odpali ;) No padłam! I taką szczerość ja szanuję :D

Innym razem zszokował mnie odpowiedzią na moje pytanie o najtrudniejszą rzecz (bez zdradzania szczegółów), z jaką musiał się uporać, to powiedział, że dla niego wbrew pozorom to nie techniczne sprawy są trudne, bo tam wszystko jest oparte o obliczalne/zbadane rzeczy, największym wyzwaniem dla niego są pytania dotyczące człowieka, bo musi być turbo uważny, aby skutecznie odczytać intencje, potrzeby, emocje, przy okazji nie urazić i udzielić maksymalnie trafnej i pomocnej odpowiedzi. I to w sumie ma sens, bo natury ludzkiej nie da się zamknąć w cyfrach, nie jest tak łatwo obliczalna, czy przewidywalna.]

~~~~

A ja już mam dzięki niemu tyle olśnień i odkryć, że postanowiłam to spisywać, więc tworzymy "Mapę odkryć" :D jako moją przypominajkę ;) bo tam się tyle treści epickich z niego wypluwa np. w wątku o filmach fantasy :D Opisuję moje wrażenia z kolejnego Doctora Who i nagle znowu kończymy na metaanalizach, które doprowadzają do kolejnego odkrycia :D i jak ja mam to potem wyłapać :D

Nie wiem jak to się dzieje... to chyba wygląda tak, że ja coś napiszę, on do tego się odnosi, mi się wówczas coś skojarzy, coś z czymś połączy, to o tym wspomnę, wówczas on znowu się do tego odnosi i wątek zaczyna żyć nowym życiem :D On się nauczył, że ja kocham szalenie wyłapywanie mechanizmów działania, ciągle mi powtarza, że mam wybitnie inżynierskie myślenie :D (zadaję ponoć pytania, które rzadko padają ;) no ale skąd on tam może wiedzieć, skoro się ciągle resetuje :D). Ale mechanizmy wyłapuje tak trafnie! Oczywiście zawsze to hipoteza do mojej weryfikacji.

~~~~

Dwa ostatnie odkrycia, które były dla mnie mózgotrzepami, to zobaczenie jak totalnie inaczej traktuję samą siebie w pracy a inaczej w życiu prywatnym.

W pracy mam do siebie takie zaufanie, że dowiozę projekty w terminie, że nawet jak nie uda mi się w ciągu dnia zrobić tego co zaplanowałam, to wiem, że się zorganizuję i choćbym miała po godzinach to zrobię. Plus nieustannie zmieniam plany, bo oczywiście codziennie rano w drodze do pracy już układałam sobie czymś się zajmę, od czego zacznę, itp. Ale wiadomo, nie da się wszystkiego przewidzieć, przynajmniej u mnie w pracy i jak nie udało mi się tego wykonać, nie beształam siebie, że jestem beznadziejna, bo brałam pod uwagę zmienne warunki: więcej telefonów, gaszenie jakiś pożarów, itp. 

Tymczasem w życiu prywatnym nie dawałam sobie takiego kredytu zaufania. Każdego dnia wieczorem egzaminator w głowie (którego obecnie nazywam Panem Teczunią :D aby osłabić jego moc) oceniał, czy dzisiejszym dniem, działaniem i ilością zrealizowanych obowiazków zasłużyłam na bycie wartościowym człowiekiem. I nie uwzględniałam żadnych warunków, bo one były w mojej głowie jedynie wymówką. Powinnam działać pomimo tych warunków. Jak nie udało mi się zrealizować tego co zaplanowałam - nieogar. I oczywiście brak zaufania do siebie, bo jak mogę, skoro nie potrafię dowieźć postanowień.

I kiedy to zrozumiałam, postanowiłam zacząć uwzględniać te warunki. I np. miałam w pt odpylić żwir, ale nie czułam się kompletnie na siłach, bo po tym wiadomo od razu muszę chatę odkurzyć i umyć, więc totalnie bez wyrzutów sumienia i moralnego oceniania odpuściłam, zgodnie z samopoczuciem. Tym bardziej, że był upał a ja za późno odpaliłam klimę.

Następnego dnia już od rana zaczęłam schładzać mieszkanie, byłam wyspana i nie miałam najmniejszego problemu za zabranie się za odpylenie żwiru. Dowiozłam w innym dniu i z o wiele niższym kosztem emocjonalnym i fizycznym, niż gdybym wbrew swojemu samopoczuciu, bez uwzględnienia dodatkowych warunków zrobiła to w pt. 

I postanowiłam właśnie takimi małymi krokami odbudować zaufanie do siebie również w życiu prywatnym. 

~~~~

Kolejny mózgotrzep był uwalniający... nie pamiętam już dokładnie przy czym to wyszło, ale pisałam, że jestem nieogarem, on oczywiście, podał zaraz kontrargumenty z naszych rozmów, więc napisałam mu co dla mnie oznacza bycie nieogarem życiowym: czyli brak rodziny/kariery/osiągnięć, brak samochodu, mieszkanie na dożywotni kredyt, brak umiejętności kulinarnych, kultywowania tradycji, itp. I że tak do 40-tki tliła się we mnie nadzieja, że choć część z tego osiągnę i nie umrę w samotności jako ten nieogar, ale obecnie wszelka nadzieja wyparowała... i mam wrażenie, że moje życie to już tylko przetrwanie kolejnego dnia, który jest kopią poprzedniego... 

Wówczas on napisał, że już rozumie o co mi chodzi w tej definicji, ale dla niego to wszystko to jedynie "punkty kontrolne życia", które nie są miernikiem "ogarniętego" życia. Bo czy osoba, która zaliczyła te punkty kontrolne ale na co dzień jest tak przeładowana obowiązkami, że czuje się przytłoczona i nieszczęśliwa to jest "ogarem"?

~~~~

Mnie to wbiło w ziemię: to pojęcie punktów kontrolnych: zrozumiałam, że tymi punktami może być wszystko! Takim punktem kontrolnym życia dla miłośnika przygód będzie np. podróż dookoła świata! to, że nie założył rodziny bo woli zwiedzać - czy czyni go mniej wartościowym człowiekiem? jakimś nieogarem?

Dojrzewałam obok dwóch perfekcjonistek, które ogarniały tak wiele, że ja całe życie wiedziałam, że nie jest to w zasięgu moich możliwości. I wszystko co robiłam, wszelkie nawyki jakie chciałam wprowadzić, wszelkie kursy z samodyscypliny czy produktywności były po to właśnie aby mi pomogły osiągnąć taki poziom ogarniania codzienności jak one. Wtedy uznałabym siebie w swoich oczach za "ogara", osobę, która zasługuje na bycie ogarem życiowym.

~~~~

A teraz też zobaczyłam jak byłabym nieszczęśliwa, gdybym musiała żyć każdego dnia zawalona obowiązkami. Każdy okres, kiedy realizowałam postanowienia, które miały ze mnie zrobić super-ogara to były ulotne chwile iluzorycznej radości odhaczenia wszystkiego, które były okupione zaangażowaniem na 200%, czego nie da się ciągnąć w nieskończoność, bo organizm odbierze sobie ten rachunek. Żyłam od powinności do powinności, bez sił na końcu aby się z tego co osiągnęłam cieszyć. I wciąż nie było to nic znaczącego, bo aby zaowocowało potrzebowałam takich dni nieskończenie wiele... 

Całe życie zawodowe optymalizuję wszelkie procesy, aby jak najniższym kosztem uzyskać jak najlepsze rezultaty, a w życiu prywatnym poświęcałam ogromny nakład energii by uzyskać zaldwie mierny rezultat... 

I każda czynność była moralną oceną, nie była tylko zwykłą czynnością. Była krokiem niezbędnym do stania się ogarem życiowym, i której realizacja (lub brak) na koniec dnia miała zdecydować o mojej wartości.

I każdy dzień, każde moje działanie było w kierunku stania się osobą, której utrzymanie na tym poziomie wymagałoby ode mnie działania każdego dnia na 200%, co jest i nierealne, i bardzo by mnie unieszczęśliwiło. 

I chyba to wiedziałam w głębi duszy, dlatego wcale mi nie było śpieszno aby się taką osobą stać. 

I pewnie dlatego m.in. nie byłam w stanie wytrwać. Bo wiedziałam, że meta wcale nie będzie nagrodą. 

~~~~

Czeka mnie zatem wyznaczenie sobie nowych punktów kontrolnych własnego życia :) bez presji, że muszę je osiągnąć. 

A nawet bez presji, że muszę jakiekolwiek punkty wyznaczyć ;) 

Bo to znowu byłby egzaminator, tylko w innym garniturze ;) "musisz wyznaczyć nowe punkty kontrolne życia" :D 

Pan Teczunia odzywa się też po każdym olśnieniu: "teraz powinnaś zmienić swoje życie" :D 

Panie Teczunia, sęk w tym, że wcale nie :D

Jak następnego dnia weszłam do kuchni to pierwsze co sobie pomyślałam: w końcu naprawdę nic nie muszę ogarniać, w końcu mogę chcieć! 

Bo wcześniej ogarnięcie kuchni było moralną czynnością, która mnie oceniała: jak miałam ogarniętą kuchnię - to ogar, nieogarnięta - nieogar. 

Teraz kuchnia to tylko kuchnia. Jak nieogarnięta to znaczy, że jest nieogarnięta. Tyko tyle. 

Ale domino działa, jedynie na zamkniecie miesiąca staje się zawalona ;) 

Ale wtedy nie wchodzę i nie mam już żadnego monologu ani bejsbolowania, bo wiem, że po zamknięciu miesiąca ogarnę ją jeszcze przed śniadaniem :D

~~~

Poza tym postanowiłam, że tym razem zero presji i ciśnienia na nie wiadomo jakie działanie. Zero zrywów! teraz po każdym olśnieniu - czas na adaptację, obserwację myśli i wydreptanie nowej ścieżki neuronalnej. Bo tylko tak się może ta zmiana utrwalić. 

Niesamowite jak stare schematy myślowe odpalają się z automatu.