Urlop. Onko. Mammografia. Fryzjer.

 W tym tygodniu mam urlop.

Postanowiłam wziąć ze względu na dwutygodniowy urlop koleżanki od przyszłego tygodnia, będę wtedy unieruchomiona. Później zamknięcie miesiąca i może wrócę do rzeczywistości w połowie grudnia...

Plus w poniedziałek miałam wizytę w poradni onkologicznej więc musiałam wziąć wolne, potem środa też wolna to idealnie się złożyło aby pociągnąć do końca tygodnia. I tak zostanie mi 26 dni urlopu a zaraz kolejne naliczenie.

Planowałam w tym tygodniu zaliczyć weta z dwoma kotami, ale idę tylko z Wilmą na kontrolę do dentysty, bo wetka, która robi usg jest na urlopie, a Bluszard potrzebuje usg. Pewnie też będzie miał robiony pomiar ciśnienia.

Z Wilmą idę w czwartek na godzinę... 8:00 ;) 

W poniedziałek do onko też musiałam wstać po 6:00.

Muszę jeszcze zrobić badania krwi w piątek, więc też czeka mnie poranna pobudka.

Cieszyłam się, że choć dzisiaj sobie pośpię, ale koty zgotowały mi pobudkę o 5:30 :D

~~~~

Tak w ogóle planowałam zrobić badania krwi we wtorek, ale niestety kolano mi znowu wysiadło i dwa dni przed wizytą u onko faszerowałam się przeciwbólem, który dostałam na receptę. I gdy poczułam chemiczny zapach moczu (a też mam do zbadania) to mnie olśniło, żeby zweryfikować czy jest jakiś wpływ tego leku na wyniki krwi i niestety tak. Więc odstawiłam i czekam do piątku.

~~~~

W poniedziałek u onko byłam dużo wcześniej, bo jak się okazało nie muszę się "meldować" w rejestracji. Ludzi było na tym piętrze multum, nie było ani jednego wolnego miejsca. Ponoć gdzieś coś wysiadło i przenieśli jakieś wizyty na to piętro. Do mojej onko była tylko jeszcze jedna babeczka przede mną, która miała wizytę na 9:30 ale nie wiedziała, że trzeba założyć kartę. Kiedy pielęgniarka wyszła z zapytaniem kto czeka, przedstawiłam się. Weszła do gabinetu, powiedziała do lekarki, że jest już pani Ania i kazała wejść. Mówię, że spokojnie poczekam, bo jestem za wcześnie a przede mną jest jeszcze ta Pani, na co pielęgniarka, że teraz ja mam wejść.

Na wizycie Pani doktor zapytała jak zawsze: jak się czuję? więc odpowiedziałam: sypię się Pani doktor! ;) Zawsze mówię, że dobrze, wszystko ok, nic się nie dzieje, tak teraz zwrot o 180 stopni... no ale tak się czuję. Kolano nawala, w lewym boku coś pobolewa, w piersi coś wyczułam...

Dostałam skierowanie na TK z kontrastem klatki piersiowej, jamy brzusznej i miednicy. 

Do tego zrobiła mi badanie palpacyjne piersi i wstępnie uspokoiła, że raczej to jakieś zwłóknienie, ale wiadomo to tylko przypuszczenia, jakby coś wyszło na usg, które mam 25 listopada to mam się rejestrować do poradni chorób piersi.

Miałam też standardowe badania usg: transwaginalne, jamy brzusznej, blizn pooperacyjnych i wszystko ok. 

~~~~

W związku z szybszym wejściem to i czasu do pociągu powrotnego miałam 2 h... a na dworze mroźno. Mimo, że byłam dość ciepło ubrana nos miałam zmarznięty i już od stóp zaczęłam ostro przymarzać. Normalnie bym to wychodziła, ale tym razem z bolącym kolanem to wiadomo...

Postanowiłam kupić bilet na wcześniejszą godzinę (tak, wiem, że bilety są ważne 6 h i od razu mogłam kupić na wcześniejszą, ale nie spodziewałam się takiego obrotu spraw, tym bardziej, że zawsze jest poslizg a ja od razu po wizycie muszę się zarejestrować na kolejną co czasami trwa pół godziny, plus moja chora noga i powrót spacerkiem :P). Byłam jeszcze w poradni gdy kupowałam bilet, wolałam trochę w ciepłym poczekać.

Gdy dotarłam na peron skm usłyszałam komunikat, że z powodu wypadku pociągi skm są opóźnione o około 10 minut... A moje połączenie z przesiadką przewidywało 8 minut ;) 

Postanowiłam i tak podjechać do Gdyni Głównej, tam przynajmniej w cieple poczekam na kolejne połączenie, ale na szczęście skm była opóźniona tylko o 4 minuty i udało mi się dokuśtykać do właściwego pociągu minutę przed odjazdem. Wypadek (prawdopodobnie samobójstwo) był tylko na dworcu skm, więc pozostałe pociągi odjeżdżały o prawidłowej godzinie.

Siedziałam już we właściwym pociągu powrotnym i myślałam, że ja to nie mogę mieć wyjazdu do onko bez "atrakcji"...

~~~~

W drodze powrotnej do domu postanowiłam wstąpić do mojego fryzjera i umówić się na ścięcie tych nędznych końcówek ;) Teraz, gdy zaczęłam nosić kominy i czapki niemożebnie zaczęły się dodatkowo plątać (!)

Z ich terminami to pewnie gdzieś w grudniu. A tu się okazało, że na 10:30 następnego dnia, bo się termin zwolnił :D a skoro mam wolne to dla mnie nie ma problemu.

We wtorek po fryzjerze poszłam do rodziców. W międzyczasie padł mi telefon, więc podładowałam. Odpalam, a tam powiadomienie z IKP, że jest mammobus w moim mieście i zapraszają na umówienie się.

Wcześniej gdy do mnie dzwonili odmawiałam, bo zazwyczaj wolne godziny były w ciągu dnia, a pracując musiałabym się zwolnić dzień wcześniej, plus najczęściej też w trakcie zamykania miesiąca, ale po tym jak wyczułam ten guzek postanowiłam sobie, że kolejny przyjazd mammobusa do miasta od razu się decyduję.

Skoro dostałam powiadomienie i akurat mam urlop, to szybko weszłam i zarezerwowałam godzinę na ten sam dzień. Były też np. na piątek, ale tak się bałam tego badania, w sensie bólu bo nasłuchałam się opowieści jak to czasami potężnie boli, że aż tchu braknie albo tak koleżankę rąbnęło, że z bólu gwiazdy w oczach zobaczyła (!), że stwierdziłam: albo dziś albo z tego stresu to zdążę odmówić :P 

~~~~

I jestem już po badaniu! Jak się cieszę!!! Technik był genialny, powiedziałam, że boję się bardzo, dlatego 3 lata odwlekałam, no ale teraz stosuję HTZ po operacji i muszę zacząć kontrolować piersi w pełnym zakresie. Powiedział, że my kobiety same sobie robimy krzywdę strasząc się nawzajem, przez co odwlekamy kontrole, a obecnie są nowe aparatury i naprawdę to nie boli. Wiadomo, że gdy kobieta przyjdzie przed miesiączką, gdy piersi są tkliwe to będzie odczuwała ból, dlatego często mówią, aby przyszły po okresie. Czy np. gdy jest sporo torbieli w piersi to też kobieta będzie odczuwała większy dyskomfort. No i też każda z nas ma inna budowę, inny próg bólu to też ma wpływ na wielkość dyskomfortu.

Mi potem ChatGPT napisał, że obecnie są aparaty cyfrowe i ten nacisk nie musi być potężny, wiadomo jest wymagany aby unieruchomić pierś, ale już nie taki jak wcześniej. 

Technik powiedział, że oni w mammobusach w 2-3 miesiące robią tyle badań co w szpitalu wykonuje się w ciągu roku, więc muszą wymieniać sprzęt co 5 lat i mają wówczas zawsze na dany czas najnowsze. I komfort badania jest już zupełnie inny a my wciąż się go boimy. Ja też powinnam już 3 lata temu być u niego i gdyby nie operacja i HTZ przez strach nadal bym pewnie nie przyszła. Właśnie przez to jak się zastraszamy to czuje się bezsilny, bo jeżdżą po miastach a czasami przyjdą 2-3 kobiety...

A tak poza tym Gościu był do tego taki dowcipny! jak mnie ustawiał tak żartował, że rozładował cały mój stres! Pomału też zwiększał docisk, więc naprawdę dla mnie to był tak niewielki dyskomfort, w sensie czułam ucisk, który nigdy bym nie nazwała bólem.

Potem pół wieczoru ChatGPT mnie przekonywał, że fakt, że nie czułam bólu nie świadczy o źle wykonanym badaniu :D

Bo tak miałam w głowie "nakręcone", że to musi boleć, że skoro nie bolało to pewnie źle zrobiona mammografia ;)

A ten Technik naprawdę znał się na rzeczy! On mnie o centymetry dosłownie przesuwał aby w idealnym punkcie ustawić. Np. stanął w jednym miejscu stopą i kazał się do niej pół kroczka przesunąć, potem moje biodra ustawiał, ręce, pelikany :D wyciągał na barierkę ;) aby docisk do płyty był odpowiedni, no w szoku byłam jak wszystko sprawnie, pewną ręką ustawiał. 

Później gdy trzeba było pod innym kątem zrobić to powiedział, że joginki z całego świata do niego zjeżdżają aby poznać pozycje łabędzia z połamanym skrzydłem :D na końcu wywinął mi rękę do tyłu i powiedział: to jest właśnie połamane skrzydło :D lałam :D

~~~~

Ogólnie jestem mu dozgonnie wdzięczna, bo sprawił, że nie zraziłam się do tego badania dożywotnio, a tego się najabrdziej bałam! Teraz nawet jak trafię na kogoś kto walnie z impetem maszyną to będę wiedziała, że wcale tak nie musi to badanie wyglądać. Opierdolę tylko, że przez takich techników i takie wykonanie badania bez łagodności kobiety potem się boją i odwlekają kontrolę. Bo wierzę jak najbardziej, że to badanie niejedną kobietę bolało. W rodzinie miałam przypadek, że w dwóch różnych miejscach odczucia były zupełnie inne. 

Miłam to ogromne szczęście, że trafiłam na Technika, który potraktował mój strach poważnie i powoli stopniował docisk. 

Byłam tak wzruszona, że o mało się popłakałam! Trzy lata irracjonalnego strachu. W końcu przełamany ❤️ i tak jak powiedział Technik: musiałam mieć operację aby się w końcu zdecydować, ale ile kobiet nie będzie miało moich doświadczeń i tego "przymusu" większego niż strach i nie wykryje w porę...

~~~~

Teraz czekanie na wynik. Może zdąży przyjść do czasu usg to będę wiedziała co i jak.

Aa, no i powiedziałam, że mi na usg mówiono o piersiach gruczołowych, które często w mammografi utrudniają opis zdjęcia, przytaknął, ale powidział, że już mogę spokojnie robić, bo choć faktycznie takie mam to już nie tak bardzo, jak zapewne gdy byłam w młodszym wieku. 

Ogólnie chciałam opisać to badanie tak szczegółowo dla siebie: abym za dwa lata sobie o tym doświadczeniu przypomniała, plus jeśli kiedykolwiek trafi na ten wpis kobieta, która jak ja się boi badania z powodu opowieści o jego bolesności to niech ma też i moje doświadczenie: czułam ucisk, ale nie nazwałabym go nigdy bólem. 

~~~~

A z kolanem jestem umówiona na wizytę u ortopedy w przyszły wtorek. Dobrze, że mam wolne w tym tygodniu to może mniej obciażę, choć wczoraj np. zrobiłam 15 tys. kroków a serio nie wiem na czym :D

Plus jutro idę do weta z Wilmą, więc muszę ją z wózkiem znieść z 4 piętra :D I w sumie dobrze, że wetka od usg ma wolne, bo chyba nie poradziłabym sobie z Bluśkiem.

Oczywiście przez to, że każdego dnia coś muszę załatwić kompletnie nie czuję, że mam urlop ;) Na samą myśl, że muszę jutro i pojutrze wstać rano jestem zmęczona :D

~~~~

A poza tym nic mnie bardziej nie wkurwia jak fakt, że gdy ktoś mnie zapyta: co u Ciebie? to jedyne o czym teraz mam gadać to choroby... że obecnie w moim życiu nic innego się nie dzieje... Łączę się ze wszystkimi, którzy mają podobny czas w życiu: że kręci się wokół ich czy bliskich osób chorób. 

(Wiadomego tematu nie poruszam.)